سلطان بزرگترين وبلاگ تخصصي ویولن

در باره ي من

رفع مشكل فيلترينگ و دانلود آسان همه کلیپها (پست ثابت)

اطلاعیه دریافت DVD آموزش تصويري ساز ويولن (پست ثابت)

اطلاعیه دریافت DVD تصویری زندگی نامه استاد پرویز یاحقی (پست ثابت)

موسیقیدان بزرگ، بتهوون

لودويگ وان بتهوون در 17 دسامبر سال 1770 در شهر بن آلمان ديده به جهان گشود. وی به عنوان بزرگترين موسیقیدان تاریخ در دوران کلاسیک و آغاز دوره رومانتیک بشمار می رود. پدرش « یوهان وان بتهوون » اهل هلند ( فلاندر آن زمان ) بود و مادرش « ماگدالِنا کِوِریچ وان بتهوون » تبار اسلاو داشت. خانواده او در اصل بلژيکی بودند. پدرش نوازنده دربار بن بود كه علاقه‌ ديوانه‌ واری به مشروب داشت. او يک خواننده و آهنگساز لاابالی بود که هميشه تلاش می کرد از راههای آسان، هزينه زندگی خانواده اش را تامين کند؛ از مادر بتهوون هميشه به عنوان بانويی مهربان و خوش ‌قلب ياد می ‌شود. بتهوون نيز از مادرش به عنوان بهترين دوست خود ياد می ‌كرد.

خانواده‌ بتهوون هفت فرزند داشتند كه تنها 3 پسر از آنها زنده ماند و لودويگ پسر ارشد خانواده بود. لودويگ در شرايطی به دنيا آمد که والدينش داغدار مرگ برادرش « لودوينگ ماريا » بودند و اين غم تا پايان عمر بر زندگی بتهوون سايه افکند. او به سرعت دريافت كه پدر، غمگين مرگ برادر است و کوچکترين شيطنتی از جانب وی خشم پدر را برمی انگيزد. مادرش پيوسته داستان هايی از پدر بزرگش « کپل ميستر » روايت می کرد، تا پندارهای مثبت از يک مرد را در ذهن کودکش پديد آورده و جديت و خشم بی مورد پدر را در سايه آنها پنهان کند و در نهايت، پدر بزرگ به الگوی زندگی لودويگ تبديل شد. نخستين آموزش های موسيقی او در سن 5 سالگی آغاز شد. اولین معلم موسیقی بتهوون پدرش بود. يوهان وان بتهوون اعتقاد داشت كه به سرعت می تواند اين کودک را به عنوان پديده دنيای موسيقی به جهان معرفی کند. به همين خاطر آموزش پيانو را از سنين خردسالی آغاز کرد. بتهوون در همان اوايل كودكی به موسيقی علاقه‌ نشان داد و پدرش روز و شب به تعليم وی همت گماشت. اين آموزش حتی پس از تمرين‌های روزانه يا بازگشت از نوازندگی در سالن ‌های موسيقی ادامه داشت. بدون شك، اين كودك استعداد خدادادی داشت و پدرش آرزوی پرورش موزارت ديگری از وی را در سر می ‌پروراند. بعد از آن، بتهوون تحت آموزش « کریستین گوت ‌لوب نیفه » قرار گرفت. نيفه پی ‌برد كه بتهوون تا چه حد در موسيقی با استعداد است. بنابراين علاوه بر آموختن موسيقی، بتهوون را با آثار فلاسفه كهن و نوين آشنا كرد. همچنین بتهوون تحت حمایت مالی شاهزاده اِلِکتور )همان درباری که پدرش در آن کار می‌ کرد )، قرار گرفت. بتهوون در سال1782 و در سن 12سالگی نخستين اثر خود را نوشت. اين اثر، 9وارياسيون در گام سی مينور برای پيانو بود كه بر روی مارشي از « ارنست كريستون درسلر » نوشته شده ‌بود. نيفه در سال1783 يعنی يك سال بعد مجله ‌ای با عنوان « مجله‌ موسيقی » منتشر نمود و درباره‌ دانش ‌آموز خود نوشت: ‹‹ اگر او به همين منوال پيش برود، بدون شك موزارت جديدی خواهد شد .» در ژوئن 1784 و به سفارش نيفه، لودويك در حالی كه تنها 14سال داشت، به عنوان نوازنده‌ ارگ در دربار « ماركسيميليان فرانز » عضو هيئت گزينش شهر كوگولن منصوب شد. اين شغل به او اين توان را داد كه با محافل ديگری علاوه بر محفل خانوادگی و دوستان آشنا شود؛ او با افرادی آشنا شد كه تا آخر عمر به عنوان دوست در كنار وی بودند كه از جمله آنها می ‌توان به خانواده‌ « رئيس »، « فان برونينگ »، « چارمينگ اله‌ئونور» ، « كارل آمندا » كه يك نوازنده‌ ويولون بود و دكتر « فرانز گرهارد وگلر » اشاره كرد. پرنس ماكسميليان فرانز از استعداد بتهوون با خبر بود. از اين رو، در سال1787 او را به وين فرستاد تا با موزارت ديدار كرده و مراتب موسيقی خود را افزايش دهد. از وين به عنوان شهری ياد می ‌شود كه مهد فرهنگ و موسيقی بود.

اسناد و مدارك روشنی درباره‌ ديدار موزارت و بتهوون وجود ندارد ولي در برخي اسناد آمده است كه موزارت گفته است: « نام او را فراموش نكنيد. به زودی اين نام بر سر زبان‌ها جاری خواهد شد.»
وقتی بتهوون در وين بود، نامه ‌ای به دست او رسيد و از وی خواسته‌ شد به بن برگردد، چرا كه مادرش در حال مرگ بود. او در سن ۱۷ سالگی ( 17 ژوئيه 1787) مادر خود را از دست داد و با درآمد اندکی که از دربار می ‌گرفت، مسئولیت دو برادر کوچکترش را برعهده داشت.

وی در سال ۱۷۹۲ به وین نقل مکان کرد و تحت آموزش « ژوزف هایدن » قرار گرفت. ولی هایدن پیر در آن زمان در اوج شهرت بود و زمان بسیار کمی را می‌ توانست صرف بتهوون بکند. به همین دلیل، بتهوون را به دوستش یوهان آلبرشت ‌برگر معرفی کرد. از سال ۱۷۹۴ بتهوون به صورت جدی و با علاقه شدید، نوازندگی پیانو و آهنگسازی را شروع کرد و به سرعت، به عنوان نوازنده چیره ‌دست پیانو و نیز کم‌کم به عنوان آهنگسازی توانا، سرشناس شد.

بتهوون بالاخره شیوه زندگی خود را انتخاب کرد و تا پایان عمر به همین شیوه ادامه داد : به جای کار برای کلیسا یا دربار ( کاری که اکثر موسیقیدانان پیش از او می ‌کردند )، به کار آزاد پرداخت و خرج زندگی خود را از برگزاری اجراهای عمومی و فروش آثار و نیز دستمزدی که عده‌ ای از اشراف بدليل توانایی هايش به او می ‌دادند، تأمین می ‌کرد

زندگی او به عنوان موسیقیدان به سه دوره « آغازی »، « میانی »و « پایانی » تقسیم می ‌شود:

دوره آغازی: در دوره آغازی ( که تقریباً از سال ۱۸۰۲ آغاز می ‌شود )، کارهای بتهوون تحت تأثیر هایدن و موتزارت بود، و به تدریج دید وسیع‌ تری در کارهایش پيدا كرد. بعضی از آثار مهم وی در دوران آغازی: سنفونی‌های شماره ۱ و ۲، شش کوارتت زهی، دو کنسرتو پیانو، دوازده سونات پیانو ( شامل سوناتهای مشهور پاتِتیک و مهتاب( .

دوره میانی: دوران میانی کمی بعد از بحران روحی بتهوون به علت کری آغاز شد. آثار بسیار برجسته‌ ای که درون مایه اکثر آنها شجاعت، نبرد و ستیز است در این دوران شکل گرفتند. این آثار بزرگ‌ترین و مشهورترین آثار موسیقی کلاسیک را شامل می ‌شود. آثار دوره میانی : شش سنفونی ( شماره‌های ۳ تا ۸ )، سه کنسرتو پیانو ( شماره‌های ۳ تا ۵ ) و تنها کنسرتوی ویولن، پنج کوارتت زهی ( شماره‌های ۷ تا ۱۱ )، هفت سونات پیانو ( شماره‌های ۱۳ تا ۱۹) شامل سوناتهای والدشتاین و آپاسیوناتا، و تنها اپرای بتهوون « فیدلیو ».

دوره پایانی: دوره پایانی فعالیتهای بتهوون در سال ۱۸۱۶ آغاز شد. آثار دوران پایانی بسیار قابل ستایش اند و آنها را می‌ توان عمیقاً متفکرانه و تا حد زيادی، بیانگر سیمای شخصی بتهوون توصیف کرد. همچنین بیشترین ساختار شکنی ‌های بتهوون را در آثار این دوره می ‌توان یافت ( به طور مثال، کوارتت زهی شماره ۱۴ در دو دیِز مینور دارای ۷ موومان است، همچنین بتهوون در آخرین موومان سمفونی شماره ۹ خود از گروه کُر استفاده کرده ). آثار برجسته این دوره: سونات پیانوی شماره ۲۹ هامرکلاویر، میسا سولمنیس، سمفونی شماره ۹، آخرین کواتت‌های زهی ( ۱۲ – ۱۶ ) و آخرین سونات‌های پیانو ( ۲۰ – ۳۲ ). بتهوون در این زمان شنوایی خود را به طور کامل از دست داده بود. با توجه به عمق و وسعت مکاشفات هنری بتهوون، همچنین موفقیت وی در قابل درک بودن برای دامنه وسیعی از شنوندگان، هانس کلر موسیقیدان و نویسنده انگلیسی اتریشی ‌تبار، بتهوون را اینچنین توصیف می ‌کند: « برترین ذهن در کل بشریت ».

بتهوون بیشتر اوقات با خویشاوندان و بقیه مردم درگير بود و با آنان به تلخی برخورد می‌ کرد. شخصیت بسیار مرموز او برای اطرافیانش به مانند یک راز باقی ماند. لباسهایش هميشه کثیف بود و در آپارتمانهای بسیار به هم ریخته زندگی می‌ کرد. طی ۳۵ سال زندگی در وین، حدود چهل بار مکان زندگی ‌اش را تغییر داد. در معامله با ناشرانش همیشه بی‌ دقت بود و اکثر اوقات مشکل مالی داشت.

بتهوون پس از مرگ برادرش گاسپار، مدت ۵ سال بر سر حضانت برادر زاده‌اش کارل با بیوه گاسپار نزاع قانونی تلخی داشت. سرانجام بتهوون در این نزاع پیروز شد. ولی این پیروزی برای کارل فاجعه بود؛ زندگی با یک کر، مرد بی زن و غیر عادی در بهترین شکل اش هم وحشتناک بود .سرانجام کارل اقدام به خودکشی کرد ( البته خودکشی کارل منجر به مرگ نشد ) و بتهوون که سلامتی ‌اش حالا کمتر شده بود، زیر بار آن خرد شد. بتهوون هیچگاه در خدمت اشراف وین نبود. وی اعتقاد داشت که هنرمندان به اندازه اشراف قابل احترام‌ اند. در یکی از روزهای ملاقات گوته با بتهوون در سال ۱۸۱۲ چنین نقل می‌ کنند: « روزی گوته و بتهوون در کوچه‌های وین در حال قدم زدن بودند. جمعی از اشراف زادگان وینی از مقابل آنها در حال عبور از همان کوچه بودند. گوته به بتهوون اشاره می ‌کند که بهتر است به کناری بروند و به اشراف زادگان اجازه عبور دهند. بتهوون با عصبانیت می ‌گوید که « ارزش هنرمند بیشتر از اشراف است. آنها باید کنار روند و به ما احترام بگذارند ». گوته بتهوون را رها می‌ کند و در گوشه‌ ای منتظر می‌ ماند تا اشراف زادگان عبور کنند. کلاهش را نیز به نشانه احترام بر می ‌دارد و گردنش را خم می ‌کند. بتهوون با همان آهنگ به راهش ادامه می‌ دهد. اشراف زادگان با دیدن بتهوون کنار می ‌روند و راه را برای عبور وی باز می ‌کنند و به وی ادای احترام می‌ کنند. بتهوون هم از میان آنها عبور می ‌کند و فقط کلاهش را به نشانه احترام کمی با دست بالا می ‌برد. در انتهای دیگر کوچه منتظر گوته می‌ شود تا پس از عبور اشراف زاده‌ ها به وی بپیوندد». بتهوون در سال ۱۸۰۹ تهدید کرد که پستی را خارج از اتریش خواهد پذیرفت، اما سه نفر از نجبا ترتیبات خاصی برای نگهداشتن وی در وین به عمل آوردند. شاهزاده کینسکی، شاهزاده لوبکوویتز، آرشیدوک رودلف برادر امپراتور و شاگرد بتهوون، داوطلب پرداخت حقوق سالانه به او شدند. تنها شرط آنها برای این قرار بی ‌سابقه در تاریخ موسیقی این بود که بتهوون به زندگی در پایتخت اتریش ادامه دهد.

بسیاری معتقدند موسیقی بتهوون بازتاب زندگی شخصی اوست که در اکثر اوقات تجسمی از نبرد و نزاع همراه با پیروزی است. مصداق این توصیف را می ‌توان در اکثر شاهکارهای بتهوون که بعد از یک دشواری سخت در زندگی ‌اش پدید آمدند، یافت. بتهوون در سال ۱۸۰۲ در هایلیگنشتاد ( روستایی خارج از وین) وصیت نامه ‌ای خطاب به دو برادرش نوشته که به وصیتنامه هایلیگنشتاد معروف است. پس از واقعه هایلیگنشتاد و غلبه بر یأس اش از ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۴ سمفونی عظیم شماره ۳ خود به نام « اروئیکا » را که نقطه تحول در تاریخ موسیقی است، تصنیف کرد. طی مبارزه چند ساله ‌اش برای قیمومیت کارل، بتهوون کمتر آهنگ ساخت و وینی‌ها شروع به زمزمه کردند که کار او تمام است. بتهوون شایعات را شنید و گفت : « کمی صبر کنید، بزودی چیزی متفاوت خواهید فهمید » و اینطور شد. بعد از ۱۸۱۸ مسائل داخلی بتهوون مانع از انفجار خلاقیت او نشد و بعضی از بزرگ‌ترین آثارش : میسا سولمنیس، سمفونی شماره ۹، آخرین سوناتهای پیانو و آخرین کوارتتهای زهی را به وجود آورد. او از سال ۱۸۰۰ به ناشنوایی تدریجی خود پی برد. برای یک آهنگساز و نوازنده هیج اتفاقی نمی‌ تواند ناگوارتر از ناشنوایی باشد، اما حتی آن هم نتوانست مانعي جدی‌ برای بتهوون باشد. آخرین کارهای او شگفتی خاصی دارند، و مملو از معانی مرموز و ناشناخته هستند. بتهوون را بزرگترین هنرمند تاریخ موسیقی و پیانو می دانند.

بتهوون از سلامت کمی برخوردار بود، مخصوصاً بعد از سن ۲۰ سالگی، زمانی که درد در ناحيه شکم او را آزار می داد. اما وی علاوه بر این مشکلات جسمی، درگیر چندین مشکل روحی نیز بود، که ناکامی در یک سری روابط عشقی از جمله آن‌ها می باشد. در سال ۱۸۲۶ سلامت وی به شدت به خطر افتاد، تا اینکه یک سال بعد در ۲۶ مارس ۱۸۲۷ از دنیا رفت. در آن زمان تصور می ‌شد مرگش به دلیل مرض کبد بوده ‌است، اما تحقیقات اخیر بر اساس دسته ‌ای از موهای بتهوون که پس از مرگش باقی مانده، نشان می‌ دهد که مسمومیت سرب باعث بیماری و مرگ نابهنگام وی بوده است ( مقدار سرب خون بتهوون ۱۰۰ برابر بیشتر از مقدار سرب در خون یک فرد سالم بود.) از بتهوون تنها نامه ای برجای مانده که هنوز مخاطبی برای آن يافت نشده است؛ نامه ای که روزی يکی از لطيف ترين هنرمندان دنيا برای محبوبش نگاشت و هرگز به مقصد نرسيد. در میان آثار شناخته شده وی می ‌توان از سمفونی نهم، سمفونی پنجم، سمفونی سوم، سونات پیانو پاتتیک، مهتاب و هامرکلاویر، اپرای فیدلیو و میسا سولمنیس نام برد.